ФОНД НАСЛЕДИЯ РУДОЛЬФА ХАЧАТРЯНА RUDOLF KHACHATRYAN HERITAGE FOUNDATION ՌՈՒԴՈԼՖ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ ԺԱՌԱՆԳՈՒԹՅԱՆ ՀԻՄՆԱԴՐԱՄ · rudolfart.com
rudolfart.com
← → ПредыдущийPrevious Дорога к себе The Road to Oneself Публикации Press · СтатьиArticles СледующийNext Указ о присвоении звания Народный художник Арм.ССР Decree Conferring the Title of People's Artist of the Armenian SSR Кликните по изображению, чтобы увеличить Click image to enlarge Новое проявление таланта A New Manifestation of Talent Տաղանդի նոր դրսևորում Автор Author Author М. КазарянM. KazaryanՄանյա Ղազարյան Тип Type Type газетаnewspapernewspaper Издание Edition Edition Литературная газета (Гракан терт), ЕреванGrakan Tert, YerevanԳրական թերթ Дата Date Date 1984, 20 января20 January 19841984 թ. հունվարի 20 WhatsApp Telegram ВКонтактеVK Эл. почтаEmail Pub-0082 Текст публикации Text of the publication Հրապարակման տեքստը Բնագիր Յուրաքանչյուր գեղարվեստական ցուցահանդես հագեցված է գեղագիտական որոշակի մթնոլորտով, ունի իրեն բնորոշ գաղափարական լարվածություն։ Անհատական ցուցահանդեսներում այս հասկացությունները դրսևորվում են շատ ավելի խտացված, ավելի ուժեղ շեշտադրումներով և բարդ զուգորդումներով, քանի որ գործ ունենք մեկ ստեղծագործողի հետ։ Ստեղծագործողը նույն անհատականությունն է, որոնումների, ձեռքբերումների, հետաքրքրությունների նույն շրջանակը։ Արվեստագետի մեծությունն էլ հենց կայանում է նրանում, որ այսպիսի «միօրինակության» մթնոլորտում կարողանա լարված հետաքրքրության մեջ պահել յուրաքանչյուր այցելուի։ Այսօրինակ քննության դիմացավ ժամանակակից արվեստի թանգարանում անցած տարվա վերջին բացված Ռուդոլֆ Խաչատրյանի ստեղծագործությունների ցուցահանդեսը։ Այն ընդգրկում էր 1980 թ. Երևանի նկարչի տանը բացված առաջին անհատականից հետո ընկած վերջին երեք տարիներին կատարած գործերը՝ հիսուն ավարտուն կտավ։ Սակայն խոսքը բնավ էլ քանակի մասին չէ, այլ գեղարվեստակատարողական այն մակարդակի, որով էլ նշանավորվեց այդ ցուցահանդեսը։ Ռուդոլֆ Խաչատրյանն ասելիք ունի որպես իսկական արվեստագետ, որը խորհելով ու փիլիսոփայորեն է նայում աշխարհին ու մարդկանց։ Նրա պատկերած մարդիկ հոգեհարազատ են իրենց կերպարային ամբողջական նկարագրով։ Նրանք մտավորականության ներկայացուցիչներ են՝ գիտնական, գրող, դերասան, ռեժիսոր և այլն։ Հոգեբանական բացահայտումները մտածված են որոշակի կանոններով։ Առաջին պահին թվում է, թե բնորդի էությունը լրիվ բացահայտված և ամբողջացված է, սակայն երկար դիտելուց հետո պարզվում է, որ դիտողի համար տվյալ կերպարի սեփական մեկնաբանման բազմաթիվ տարբերակներ կան։ Այսինքն՝ նկարչի մտահղացումներն այնքան են տրոհվում կերպարի գեղարվեստական մարմնավորման մեջ, որ յուրաքանչյուրն ինքնուրույն կյանք է ստանում, դառնում նոր միջավայրի մեջ ապրող անձնավորություն։ Ռ. Խաչատրյանի դիմանկարներում պատկերված մարդիկ չունեն հոգեկան ապրումների ընդգծված դրոշմ, բայց օժտված են ներքին ակտիվությամբ, զուրկ են «արտաքին շարժումներից», սակայն դրված են շարժուն հոգեվիճակների մեջ։ Այդպիսիք են ակադեմիկոս Ա. Միգդալի, դերասան Վ. Մսրյանի, նկարչուհի Իննա Օլևսկայայի դիմանկարները, «Դերասանուհին», «Կնոջ դիմանկարը» և այլ աշխատանքներ։ Այստեղ պետք է նշել Ռ. Խաչատրյանի արվեստի մեկ այլ առանձնահատկություն. որքան նկարիչը բծախնդիր է բնորդի դեմքը ճշգրտորեն պատկերելու հարցում, նույնքան ակտիվ են նրանց շրջապատող իրերը կամ հարդարանքը, ձևը նյութականացնելու ժամանակ։ Սա նատուրալիզմ չէ, այլ ընդհանրացման այն մակարդակն է, երբ նկարը ստեղծվում է ճշմարտության ձգտման սահմաններում, միաժամանակ բարձրանում արվեստի մակարդակի։ Նրա պատկերած մարդիկ «մաքրված են» կենցաղային մանրուքներից, բացասական կրքերից, անաղարտ և ազնիվ զգացումներ հարուցող անհատականություններ են և հենց դրանով էլ հմայում, հարազատ են դառնում դիտողին։ Նկարչի գործերը ներգործելու մեծ ուժ ունեն։ Միաժամանակ բնորդների զգեստները, հարդարանքի առարկաները թելադրում են պատկերվողի կեցվածքը, այսինքն՝ կոմպոզիցիայի այն տարբերակը, որը բնորոշ է միայն ու միայն տվյալ մարդուն։ Անցած երեք տարիների ընթացքում առավել բազմազան են դարձել նկարչի կերպարային արտահայտչականության հնարները, հատկապես՝ բնորդների ձեռքերին տրվող կարևորությունը, որոնք պայմանավորված են կատարողական բարձր կուլտուրայով։ Լևկասը՝ կտավին և թղթին փոխարինող փայտի վրա ամրացված կավճախառն հիմքը, հնարավորություն է տալիս հասնել մատիտի և սեպիայի հնարավորությունների բացարձակ արտահայտչականության, նույն գույնի երանգների տարբերակային անցումների գեղանկարչական հնչեղության։ Լևկասը որքան հեշտացնում, նույնքան էլ սեփական պահանջներն է առաջադրում՝ գեղեցիկի հասկացության սահմանների չափի զգացում, ճաշակի անաղարտություն և այլն։ Ռ. Խաչատրյանը առաջին իսկ քայլերից ձգտել է հաստատել իրենը, անհատականը, այն կատարյալը, որը նրա համար մարմնավորված է Դյուրերի և Ռեմբրանդտի արվեստում։ Նա կարողանում է լուծել իր առջև դրված ստեղծագործական խնդիրները։ Ցուցադրված աշխատանքներում նրա վարպետության դրսևորումները հավաստում են, որ մենք գործ ունենք արդեն ձևավորված և իր անհատական դեմքն ունեցող արվեստագետի հետ։ Դա փաստ է՝ արվեստագետին պարտավորեցնող բազմախորհուրդ փաստ։ ՄԱՆՅԱ ՂԱԶԱՐՅԱՆ Перевод с армянского Каждая художественная выставка насыщена определённой эстетической атмосферой и обладает присущим ей идейным напряжением. На персональной выставке эти свойства проявляются значительно концентрированнее, с более сильными акцентами и сложными сочетаниями, поскольку перед нами творчество одного автора — одна личность, один круг поисков, достижений и интересов. Величие художника заключается именно в способности удерживать каждого посетителя в напряжённом интересе даже в такой атмосфере кажущегося «однообразия». Такое испытание выдержала выставка произведений Рудольфа Хачатряна, открывшаяся в конце прошлого года в Музее современного искусства. Она включала работы, созданные за три года после первой персональной выставки художника в Доме художника в Ереване в 1980 году, — пятьдесят законченных полотен. Но речь вовсе не о количестве, а о том уровне художественного исполнения, которым и была отмечена выставка. Рудольфу Хачатряну есть что сказать как подлинному художнику, вдумчиво и философски смотрящему на мир и людей. Изображённые им люди близки нам цельностью своих характеров. Это представители интеллигенции — учёные, писатели, актёры, режиссёры. Психологическое раскрытие строится по определённым принципам. Сначала кажется, что сущность модели раскрыта полностью, однако длительное созерцание обнаруживает множество возможностей для собственного толкования образа. Замысел художника настолько растворяется в художественном воплощении, что каждый персонаж обретает самостоятельную жизнь и становится личностью, живущей в новой среде. Люди в портретах Р. Хачатряна не несут подчёркнутого отпечатка душевных переживаний, но наделены внутренней активностью. Они лишены «внешнего движения», однако пребывают в подвижных душевных состояниях. Таковы портреты академика А. Мигдала, актёра В. Мсряна, художницы Инны Олевской, а также «Актриса», «Портрет женщины» и другие работы. Следует отметить ещё одну особенность искусства Хачатряна: насколько тщательно художник передаёт лицо модели, настолько же активно предметы и убранство вокруг неё участвуют в материализации формы. Это не натурализм, а уровень обобщения, при котором произведение рождается из стремления к правде и одновременно поднимается до искусства. Изображённые им люди «очищены» от бытовых мелочей и отрицательных страстей; это личности, вызывающие чистые и благородные чувства. Этим они очаровывают и становятся близкими зрителю. Произведения художника обладают большой силой воздействия. Одежда моделей и предметы убранства подсказывают позу изображённого, то есть тот вариант композиции, который свойствен именно данному человеку. За последние три года приёмы образной выразительности стали разнообразнее. Особенно следует отметить значение, придаваемое рукам моделей, и высокую культуру исполнения. Левкас — меловая основа, нанесённая на дерево и заменяющая холст и бумагу, — позволяет достичь предельной выразительности карандаша и сепии и живописного звучания тональных переходов одного цвета. Левкас не только облегчает работу, но и предъявляет собственные требования: чувство меры в понимании прекрасного, безупречность вкуса и другое. С первых шагов Р. Хачатрян стремился утвердить своё, индивидуальное, то совершенное, что для него воплотилось в искусстве Дюрера и Рембрандта. Он умеет решать поставленные перед собой творческие задачи. Представленные работы подтверждают, что перед нами уже сложившийся художник со своим индивидуальным лицом. Это факт — многозначительный факт, налагающий на художника ответственность. МАНЯ КАЗАРЯН Translated from Armenian Every art exhibition possesses a particular aesthetic atmosphere and its own ideological tension. In a one-person exhibition these qualities appear in far more concentrated form, with stronger accents and more complex combinations, because we are dealing with one creator: one personality and one circle of searches, achievements and interests. The greatness of an artist lies precisely in the ability to hold every visitor’s attention even within such an atmosphere of apparent “sameness”. The exhibition of Rudolf Khachatryan’s work that opened at the Museum of Contemporary Art late last year passed this test. It comprised fifty finished works made during the three years following his first one-person exhibition at the House of the Artist in Yerevan in 1980. Yet the point is not the number of works but the level of artistic execution that distinguished the exhibition. Khachatryan has something to say as a genuine artist who looks thoughtfully and philosophically at the world and at people. His sitters feel close to us through the integrity of their characters. They are representatives of the intelligentsia—scientists, writers, actors and directors. Psychological revelation follows certain principles. At first the sitter’s essence appears fully disclosed and complete, but prolonged viewing reveals many possible interpretations. The artist’s conception is so thoroughly dissolved in the artistic embodiment that each figure acquires an independent life and becomes a person inhabiting a new environment. The people in Khachatryan’s portraits do not bear an emphatic imprint of emotional experience, yet they possess inner activity. They lack “external movement” but exist in changing psychological states. This is true of portraits of Academician A. Migdal, the actor V. Msryan and the artist Inna Olevskaya, as well as The Actress, Portrait of a Woman and other works. Another feature should be noted: the same meticulous care with which Khachatryan records a sitter’s face is given to the surrounding objects and décor in materialising the form. This is not naturalism but a level of generalisation in which the work is created through a striving for truth and simultaneously raised to the plane of art. His sitters are “cleansed” of everyday trivia and negative passions. They are individuals who awaken pure and noble feelings, and it is this that makes them compelling and close to the viewer. The works exert considerable power. At the same time, the sitters’ clothing and the objects around them suggest the pose and hence the particular compositional solution that belongs to that person alone. Over the past three years the artist’s means of expressive characterisation have become more varied. Particular importance is given to the sitters’ hands, all supported by a high culture of execution. Levkas—a chalk-based ground fixed to wood in place of canvas or paper—makes it possible to achieve the utmost expressive potential of pencil and sepia and a painterly resonance through tonal transitions within a single colour. Levkas both facilitates the work and imposes its own demands: a sense of measure in defining beauty, purity of taste and more. From his earliest steps Khachatryan has sought to affirm what is his own and individual, the perfection embodied for him in the art of Dürer and Rembrandt. He is capable of solving the creative problems he sets himself. The works exhibited confirm that we are dealing with a mature artist who possesses an individual face. It is a fact—a significant fact that places obligations upon the artist. MANYA GHAZARYAN Связана с выставкой Related to exhibition Related to exhibition (1) 1983 1983 1983 — Персональная выставка в Музее современного искусства Solo Exhibition at the Museum of Modern Art Solo Exhibition at the Museum of Modern Art — персональная · Ереванsolo · Yerevan Опубликованные работы Published works Published works (1) 1983 1983 1983 — Дворик Series. Old Yerevan - Court" Series. Old Yerevan - Court" © Фонд наследия Рудольфа Хачатряна, 2026. © The Rudolf Khachatryan Heritage Foundation, 2026. © Ռուդոլֆ Խաչատրյանի ժառանգության հիմնադրամ, 2026։ Контакты: Contact: Կապ․ info@rudolfart.com

←

→

Кликните по изображению, чтобы увеличить Click image to enlarge

Новое проявление таланта A New Manifestation of Talent Տաղանդի նոր դրսևորում

Автор Author Author

М. КазарянM. KazaryanՄանյա Ղազարյան

Тип Type Type

газетаnewspapernewspaper

Издание Edition Edition

Литературная газета (Гракан терт), ЕреванGrakan Tert, YerevanԳրական թերթ

Дата Date Date

1984, 20 января20 January 19841984 թ. հունվարի 20

Pub-0082

Текст публикации Text of the publication Հրապարակման տեքստը

Բնագիր

Յուրաքանչյուր գեղարվեստական ցուցահանդես հագեցված է գեղագիտական որոշակի մթնոլորտով, ունի իրեն բնորոշ գաղափարական լարվածություն։ Անհատական ցուցահանդեսներում այս հասկացությունները դրսևորվում են շատ ավելի խտացված, ավելի ուժեղ շեշտադրումներով և բարդ զուգորդումներով, քանի որ գործ ունենք մեկ ստեղծագործողի հետ։ Ստեղծագործողը նույն անհատականությունն է, որոնումների, ձեռքբերումների, հետաքրքրությունների նույն շրջանակը։ Արվեստագետի մեծությունն էլ հենց կայանում է նրանում, որ այսպիսի «միօրինակության» մթնոլորտում կարողանա լարված հետաքրքրության մեջ պահել յուրաքանչյուր այցելուի։

Այսօրինակ քննության դիմացավ ժամանակակից արվեստի թանգարանում անցած տարվա վերջին բացված Ռուդոլֆ Խաչատրյանի ստեղծագործությունների ցուցահանդեսը։ Այն ընդգրկում էր 1980 թ. Երևանի նկարչի տանը բացված առաջին անհատականից հետո ընկած վերջին երեք տարիներին կատարած գործերը՝ հիսուն ավարտուն կտավ։ Սակայն խոսքը բնավ էլ քանակի մասին չէ, այլ գեղարվեստակատարողական այն մակարդակի, որով էլ նշանավորվեց այդ ցուցահանդեսը։

Ռուդոլֆ Խաչատրյանն ասելիք ունի որպես իսկական արվեստագետ, որը խորհելով ու փիլիսոփայորեն է նայում աշխարհին ու մարդկանց։ Նրա պատկերած մարդիկ հոգեհարազատ են իրենց կերպարային ամբողջական նկարագրով։ Նրանք մտավորականության ներկայացուցիչներ են՝ գիտնական, գրող, դերասան, ռեժիսոր և այլն։ Հոգեբանական բացահայտումները մտածված են որոշակի կանոններով։ Առաջին պահին թվում է, թե բնորդի էությունը լրիվ բացահայտված և ամբողջացված է, սակայն երկար դիտելուց հետո պարզվում է, որ դիտողի համար տվյալ կերպարի սեփական մեկնաբանման բազմաթիվ տարբերակներ կան։ Այսինքն՝ նկարչի մտահղացումներն այնքան են տրոհվում կերպարի գեղարվեստական մարմնավորման մեջ, որ յուրաքանչյուրն ինքնուրույն կյանք է ստանում, դառնում նոր միջավայրի մեջ ապրող անձնավորություն։

Ռ. Խաչատրյանի դիմանկարներում պատկերված մարդիկ չունեն հոգեկան ապրումների ընդգծված դրոշմ, բայց օժտված են ներքին ակտիվությամբ, զուրկ են «արտաքին շարժումներից», սակայն դրված են շարժուն հոգեվիճակների մեջ։ Այդպիսիք են ակադեմիկոս Ա. Միգդալի, դերասան Վ. Մսրյանի, նկարչուհի Իննա Օլևսկայայի դիմանկարները, «Դերասանուհին», «Կնոջ դիմանկարը» և այլ աշխատանքներ։ Այստեղ պետք է նշել Ռ. Խաչատրյանի արվեստի մեկ այլ առանձնահատկություն. որքան նկարիչը բծախնդիր է բնորդի դեմքը ճշգրտորեն պատկերելու հարցում, նույնքան ակտիվ են նրանց շրջապատող իրերը կամ հարդարանքը, ձևը նյութականացնելու ժամանակ։ Սա նատուրալիզմ չէ, այլ ընդհանրացման այն մակարդակն է, երբ նկարը ստեղծվում է ճշմարտության ձգտման սահմաններում, միաժամանակ բարձրանում արվեստի մակարդակի։

Նրա պատկերած մարդիկ «մաքրված են» կենցաղային մանրուքներից, բացասական կրքերից, անաղարտ և ազնիվ զգացումներ հարուցող անհատականություններ են և հենց դրանով էլ հմայում, հարազատ են դառնում դիտողին։ Նկարչի գործերը ներգործելու մեծ ուժ ունեն։ Միաժամանակ բնորդների զգեստները, հարդարանքի առարկաները թելադրում են պատկերվողի կեցվածքը, այսինքն՝ կոմպոզիցիայի այն տարբերակը, որը բնորոշ է միայն ու միայն տվյալ մարդուն։

Անցած երեք տարիների ընթացքում առավել բազմազան են դարձել նկարչի կերպարային արտահայտչականության հնարները, հատկապես՝ բնորդների ձեռքերին տրվող կարևորությունը, որոնք պայմանավորված են կատարողական բարձր կուլտուրայով։ Լևկասը՝ կտավին և թղթին փոխարինող փայտի վրա ամրացված կավճախառն հիմքը, հնարավորություն է տալիս հասնել մատիտի և սեպիայի հնարավորությունների բացարձակ արտահայտչականության, նույն գույնի երանգների տարբերակային անցումների գեղանկարչական հնչեղության։ Լևկասը որքան հեշտացնում, նույնքան էլ սեփական պահանջներն է առաջադրում՝ գեղեցիկի հասկացության սահմանների չափի զգացում, ճաշակի անաղարտություն և այլն։

Ռ. Խաչատրյանը առաջին իսկ քայլերից ձգտել է հաստատել իրենը, անհատականը, այն կատարյալը, որը նրա համար մարմնավորված է Դյուրերի և Ռեմբրանդտի արվեստում։ Նա կարողանում է լուծել իր առջև դրված ստեղծագործական խնդիրները։ Ցուցադրված աշխատանքներում նրա վարպետության դրսևորումները հավաստում են, որ մենք գործ ունենք արդեն ձևավորված և իր անհատական դեմքն ունեցող արվեստագետի հետ։ Դա փաստ է՝ արվեստագետին պարտավորեցնող բազմախորհուրդ փաստ։

ՄԱՆՅԱ ՂԱԶԱՐՅԱՆ

Перевод с армянского

Каждая художественная выставка насыщена определённой эстетической атмосферой и обладает присущим ей идейным напряжением. На персональной выставке эти свойства проявляются значительно концентрированнее, с более сильными акцентами и сложными сочетаниями, поскольку перед нами творчество одного автора — одна личность, один круг поисков, достижений и интересов. Величие художника заключается именно в способности удерживать каждого посетителя в напряжённом интересе даже в такой атмосфере кажущегося «однообразия».

Такое испытание выдержала выставка произведений Рудольфа Хачатряна, открывшаяся в конце прошлого года в Музее современного искусства. Она включала работы, созданные за три года после первой персональной выставки художника в Доме художника в Ереване в 1980 году, — пятьдесят законченных полотен. Но речь вовсе не о количестве, а о том уровне художественного исполнения, которым и была отмечена выставка.

Рудольфу Хачатряну есть что сказать как подлинному художнику, вдумчиво и философски смотрящему на мир и людей. Изображённые им люди близки нам цельностью своих характеров. Это представители интеллигенции — учёные, писатели, актёры, режиссёры. Психологическое раскрытие строится по определённым принципам. Сначала кажется, что сущность модели раскрыта полностью, однако длительное созерцание обнаруживает множество возможностей для собственного толкования образа. Замысел художника настолько растворяется в художественном воплощении, что каждый персонаж обретает самостоятельную жизнь и становится личностью, живущей в новой среде.

Люди в портретах Р. Хачатряна не несут подчёркнутого отпечатка душевных переживаний, но наделены внутренней активностью. Они лишены «внешнего движения», однако пребывают в подвижных душевных состояниях. Таковы портреты академика А. Мигдала, актёра В. Мсряна, художницы Инны Олевской, а также «Актриса», «Портрет женщины» и другие работы. Следует отметить ещё одну особенность искусства Хачатряна: насколько тщательно художник передаёт лицо модели, настолько же активно предметы и убранство вокруг неё участвуют в материализации формы. Это не натурализм, а уровень обобщения, при котором произведение рождается из стремления к правде и одновременно поднимается до искусства.

Изображённые им люди «очищены» от бытовых мелочей и отрицательных страстей; это личности, вызывающие чистые и благородные чувства. Этим они очаровывают и становятся близкими зрителю. Произведения художника обладают большой силой воздействия. Одежда моделей и предметы убранства подсказывают позу изображённого, то есть тот вариант композиции, который свойствен именно данному человеку.

За последние три года приёмы образной выразительности стали разнообразнее. Особенно следует отметить значение, придаваемое рукам моделей, и высокую культуру исполнения. Левкас — меловая основа, нанесённая на дерево и заменяющая холст и бумагу, — позволяет достичь предельной выразительности карандаша и сепии и живописного звучания тональных переходов одного цвета. Левкас не только облегчает работу, но и предъявляет собственные требования: чувство меры в понимании прекрасного, безупречность вкуса и другое.

С первых шагов Р. Хачатрян стремился утвердить своё, индивидуальное, то совершенное, что для него воплотилось в искусстве Дюрера и Рембрандта. Он умеет решать поставленные перед собой творческие задачи. Представленные работы подтверждают, что перед нами уже сложившийся художник со своим индивидуальным лицом. Это факт — многозначительный факт, налагающий на художника ответственность.

МАНЯ КАЗАРЯН

Translated from Armenian

Every art exhibition possesses a particular aesthetic atmosphere and its own ideological tension. In a one-person exhibition these qualities appear in far more concentrated form, with stronger accents and more complex combinations, because we are dealing with one creator: one personality and one circle of searches, achievements and interests. The greatness of an artist lies precisely in the ability to hold every visitor’s attention even within such an atmosphere of apparent “sameness”.

The exhibition of Rudolf Khachatryan’s work that opened at the Museum of Contemporary Art late last year passed this test. It comprised fifty finished works made during the three years following his first one-person exhibition at the House of the Artist in Yerevan in 1980. Yet the point is not the number of works but the level of artistic execution that distinguished the exhibition.

Khachatryan has something to say as a genuine artist who looks thoughtfully and philosophically at the world and at people. His sitters feel close to us through the integrity of their characters. They are representatives of the intelligentsia—scientists, writers, actors and directors. Psychological revelation follows certain principles. At first the sitter’s essence appears fully disclosed and complete, but prolonged viewing reveals many possible interpretations. The artist’s conception is so thoroughly dissolved in the artistic embodiment that each figure acquires an independent life and becomes a person inhabiting a new environment.

The people in Khachatryan’s portraits do not bear an emphatic imprint of emotional experience, yet they possess inner activity. They lack “external movement” but exist in changing psychological states. This is true of portraits of Academician A. Migdal, the actor V. Msryan and the artist Inna Olevskaya, as well as The Actress, Portrait of a Woman and other works. Another feature should be noted: the same meticulous care with which Khachatryan records a sitter’s face is given to the surrounding objects and décor in materialising the form. This is not naturalism but a level of generalisation in which the work is created through a striving for truth and simultaneously raised to the plane of art.

His sitters are “cleansed” of everyday trivia and negative passions. They are individuals who awaken pure and noble feelings, and it is this that makes them compelling and close to the viewer. The works exert considerable power. At the same time, the sitters’ clothing and the objects around them suggest the pose and hence the particular compositional solution that belongs to that person alone.

Over the past three years the artist’s means of expressive characterisation have become more varied. Particular importance is given to the sitters’ hands, all supported by a high culture of execution. Levkas—a chalk-based ground fixed to wood in place of canvas or paper—makes it possible to achieve the utmost expressive potential of pencil and sepia and a painterly resonance through tonal transitions within a single colour. Levkas both facilitates the work and imposes its own demands: a sense of measure in defining beauty, purity of taste and more.

From his earliest steps Khachatryan has sought to affirm what is his own and individual, the perfection embodied for him in the art of Dürer and Rembrandt. He is capable of solving the creative problems he sets himself. The works exhibited confirm that we are dealing with a mature artist who possesses an individual face. It is a fact—a significant fact that places obligations upon the artist.

MANYA GHAZARYAN

Связана с выставкой Related to exhibition Related to exhibition (1)

1983 1983 1983 — Персональная выставка в Музее современного искусства Solo Exhibition at the Museum of Modern Art Solo Exhibition at the Museum of Modern Art — персональная · Ереванsolo · Yerevan

Опубликованные работы Published works Published works (1)

1983 1983 1983 — Дворик Series. Old Yerevan - Court" Series. Old Yerevan - Court"